موميايي در مصر

مصریان باستان معتقد بودند که روح فرعون برای سفر به زندگی دوباره به یک کالبد نیاز دارد. به علاوه، اگر اجازه داده میشد تا بدن بعد از مرگ بپوسد، روح محکوم میشد که تا ابد به تنهایی بگردد. مصریها میخواستند از سفر موفق حکمرانشان به جهان دیگر مطمئن باشند، جایی که بر اساس اعتقاد آنها حاکم میتوانست امنیت مردمش را تا ابد تضمین کند. به همین دلیل آنها شیوهٔ خاصی را به نام مومیایی کردن ابداع کردند که پیکر فرعون و نیز اعضای خانوادهٔ او و اشراف برگزیده را که اجازه ورود به جهان زیرین را داشتند، حفظ میکرد.

هنگامی که فرعون میمرد، مستخدمان بدن او را به معبدی نزدیک آرامگاهش میبردند. ابتدا کاهن حنوطکننده بدن حاکم را به آرامی روی یک میز باریک قرار میداد و اندامهای داخلیاش را تخلیه میکرد تا مانع پوسیدگی شود. سپس از طریق بینی با یک قلاب دراز مغز را قطعهقطعه خارج میکردند. تنها اندامی که برداشته نمیشد، قلب بود زیرا گمان میکردند که مرکز روح باشد. بعد از تخلیهٔ اندامها، بدن فرعون باعصاره خرما شستشو داده میشد و با صمغ مُر و عطر پُر و دوباره دوخته میشد. سپس حنوط گران آن را با ناترون، نوع خاصی از نمک قلیایی، میپوشاندند تا مایعات درون بافتهای بدن خشک شود. بعد از هفتاد روز، بدن خشک شده را در رود نیل میشستند و روی پوست روغن و موم میمالیدند. سپس پیکر را در نوارهایی از کتان نازک میپیچیدند.

اگر تمام این عملیات درست انجام میشد، بر اساس اعتقاد مصریها، فرعون مرده به زودی به زندگی باز میگشت. هنگامی که بدن مومیایی میشد، وقت برگزاری مراسم یادبود فرا میرسید. جسد را در سه تابوت بزرگ تودرتو میگذاشتند. سپس هر سه تابوت را در یک تابوت بزرگتر سنگی میگذاشتند و روی یک پایه تابوت قرار میدادند که به آرامگاه کشیده میشد.^[۲]